Newsletter

Jeśli chcesz otrzymywać najnowsze informacje na swoją skrzynkę pocztową, być na bieżąco z prawem żywieniowym oraz wiedziedź co możemy Ci zaoferować w ramach szkoleń, przyłącz sie do nas subskrybująć newsletter.

zapisz się >

Aktualności

2018-07-04 powrót

ZNAKOWANIE: Kraj pochodzenia na etykiecie i w reklamie żywności – WĄTPLIWOŚCI SĄDU

Przepisy prawa żywnościowego określają, w których sytuacjach obowiązkowo należy wskazać kraj lub miejsce pochodzenia produktu. Deklaracja tych informacji w pozostałych sytuacjach może się odbywać na zasadzie dobrowolności. Warunkiem jest, aby nie wprowadzały one konsumenta w błąd.

Najwięcej wątpliwości budzi wskazywanie pochodzenia w przypadku produktów, których poszczególne etapy produkcji odbywały się w różnych regionach czy też państwach.

Teraz oczekujemy na bardzo ważne orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odnoszące się do tego zagadnienia.

Sprawa C-686/17 dotyczy sporu pomiędzy niemieckim stowarzyszeniem zwalczającym nieuczciwą konkurencję (Wettbewerbszentrale) a producentem, który wprowadzał na rynek pieczarki oznakowane informacją: „Pochodzenie: Niemcy”.

Uprawa pieczarek odbywała się w kilu etapach i w różnych państwach tj. w Belgii i Holandii i Niemczech. Grzyby trafiły do ​​Niemiec na krótko przed zbiorami (3 dni). Z uwagi na to, że ważne procesy w produkcji pieczarek nie obywały się w Niemczech, Wettbewerbszentrale uznała, że wskazanie Niemiec jako kraju pochodzenia bez dodatkowych wyjaśnień może wprowadzać konsumenta w błąd. 

Po kilku etapach postępowania sądowego, niemiecki sąd Bundesgerichtshof (BGH) 7 grudnia 2017 r. zwrócił się   do TS UE o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zadając następujące pytania:

1. Czy dla zdefiniowania pojęcia kraju pochodzenia zgodnie z art. 113a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 należy sięgnąć do definicji w art. 23 i nast. kodeksu celnego i art. 60 unijnego kodeksu celnego? 

  • Wyjaśnienie: Według BGH na to pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Istnieją liczne odesłania do warunków unijnego kodeksu celnego. Przede wszystkim art. 2 ust. 3 rozporządzenia 1169/2011 również wyraźnie odnosi się do przepisów celnych dotyczących określania kraju pochodzenia

2. Czy pieczarki hodowlane, które zostały zebrane w kraju, zgodnie z art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i art. 60 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, są pochodzenia krajowego, jeżeli istotne etapy produkcji nastąpiły w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, a pieczarki hodowlane zostały przewiezione do kraju dopiero na 3 lub mniej dni przed pierwszym zbiorem? 

  • Wyjaśnienie: Tutaj pomocne w rozstrzygnięciu może być Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego.

3. Czy zakaz wprowadzania w błąd, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/13/WE i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, należy stosować w odniesieniu do informacji o kraju pochodzenia wymaganej zgodnie z art. 113a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/ 2013?

  • Wyjaśnienie: Zgodnie z art. 76 Rozporządzenia 1308/2013: w przypadku gdy ma to znaczenie w odniesieniu do mających zastosowanie norm handlowych, o których mowa w art. 75, produkty sektora owoców i warzyw, które mają zostać sprzedane konsumentowi jako produkty świeże, mogą być wprowadzane do obrotu tylko, jeżeli mają solidną i właściwą jakość handlową oraz jeżeli wskazano państwo pochodzenia.

4. Czy obowiązkowe informacje o kraju pochodzenia zgodnie z art. 113a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 mogą zostać uzupełnione o dodatkowe wyjaśnienia, aby zapobiec wprowadzeniu w błąd zgodnie art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/13/WE i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

 

Rozporządzenie 1169/2011 wprowadza zmiany dotyczące zasad wskazywania kraju lub miejsca pochodzenia. Najważniejszą z nich jest nowe uregulowanie zobowiązujące do wskazania kraju lub miejsca pochodzenia podstawowego składnika środka spożywczego, które będzie stosowane od 1 kwietnia 2020 r. na podstawie Rozporządzenia Wykonawczego Komisji  (UE) 2018/775.

Warty podkreślenia jest fakt, że poza przypadkami określonymi w przepisach wskazywanie kraju lub miejsca pochodzenia środka spożywczego nie jest obowiązkowe.

Już wkrótce dostępne będą artykuły autorstwa Doradców IGIFC dotyczące znakowania COOL:

  •  „Wskazywanie kraju lub miejsca pochodzenia w znakowaniu i reklamie suplementów diety”.
  • „Kraj i miejsce pochodzenia w znakowaniu żywności – analiza porównawcza na podstawie prawa żywnościowego UE i USA”